کتاب مرجع پرستاری اطاق عمل

کتاب مرجع پرستاری اطاق عمل

گلنوش میرسعیدی عضو هیات علمی دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی تهران جديدترين کتاب خود را با عنوان اتاق عمل منتشر نمود. اين كتاب كه ترجمه اي از كتاب مرجع پرستاری داخلی – جراحی برونر و سودارث 2014 است به همراه فيلم آموزشي مهارت هاي پرستاري با مقدمه اي از دكتر عباس عبادي دانشيار و عضو هیئت علمی دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله(عج) و عضو هيات مديره سازمان نظام پرستاري تهران توسط نشر حيدري ناشر كتب علوم پزشكي و با ويراستاري سهيلا مشعوف عضو هيات علمي دانشكده پرستاري و مامائي در ابتداي سال 93 به چاپ رسيده است.

ترشحات بینی چه واقعیت هایی را در مورد سلامت فرد فاش می کند؟

دفعه بعد که بيني‌تان را فين کرديد، کمي بيشتر به دستمال کاغذي‌تان نگاه کنيد. ممکن است با اين کار اطلاعات بيشتري درباره بدنتان به دست آوريد. اين موضوع که ما مي‌توانيم بيش از 10هزار رايحه را با بيني‌مان شناسايي کنيم، حقيقتي شگفت‌آور است، اما بيني شما فقط مکاني براي تشخيص بوها نيست؛ بيني همچنين مي‌تواند پنجره‌اي به آنچه در بدن شما مي‌گذرد، بگشايد. در اين مورد کنجکاو هستيد؟ کافي است نگاهي به دستمال کاغذي‌تان بيندازيد. رنگ و قوام ترشحات مخاطي بيني مي‌تواند مشخص کند که آيا شما در آستانه سرماخوردگي هستيد يا براي مشکلي جدي‌تر مانند عفونت قارچي سينوس نياز به مراجعه به پزشک داريد.

 1. شفاف: ترشحات رقيق و شفاف به معناي سالم بودن شماست. ما هر روز حدود 4 فنجان ترشحات مخاطي توليد مي‌کنيم که وظيفه اصلي آن مرطوب نگهداشتن پوشش بيني و به دام انداختن ذرات، کپک‌ها، ويروس‌ها، باکتري‌ها و مواد آلاينده است. براي اين که ترشحات مخاطي‌تان در وضعيت طبيعي باقي بماند، بايد به اندازه کافي مايعات بنوشيد تا آب بدنتان حفظ شود. بافت توليدکننده ترشحات مخاطي علاوه بر بيني در گلو و دهان شما نيز وجود دارند و نوشيدن آب به پيشگيري از خشک شدن آنها هم کمک مي‌کند. و مرطوب کردن هوا در خانه و دفتر کارتان با دستگاه‌هاي توليدکننده بخور سرد به خصوص در فصل زمستان هم به شما کمک مي‌کند.

 2. سفيد: ترشحات مخاطي سفيد ممکن است بيانگر شروع سرماخوردگي، آلرژي يا کم‌آبي بدن باشد. اين وضعيت هنگامي رخ مي‌دهد که سلول‌هاي تاژک‌دار بيني در نتيجه التهاب آسيب مي‌بينند، بنابراين توليد ترشحات کند مي‌شود، رطوبتشان از دست مي‌رود و به رنگ سفيد در مي‌آيند. در اين موارد مي‌توانيد آب بنوشيد يا سورا‌خ‌هاي بيني‌تان را با اسپري سالين (که در داروخانه‌ها موجود است)، پاک کنيد. اين کارها به مرطوب نگهداشتن بيني و خارج کردن ذرات آزارنده کمک مي‌کند.

 3. زرد يا سبز: در اين مورد نمي‌توانيد براساس رنگ ترشحات مخاطي درباره آنها قضاوتي قطعي کنيد. برخلاف باور عمومي، ترشحات مخاطي سبز به معناي عفونت باکتريايي و ترشحات زرد رنگ به معناي عفونت ويروسي نيست. تغيير رنگ ترشحات مخاطي بستگي به ميزان ترشحات درون بيني شما دارد و نيز اينکه چه مقدار التهاب وجود دارد. هر دو رنگ زرد و سبز بيانگر اين هستند که شما بيمار هستيد و دستگاه ايمني‌تان در تلاش براي مقابله است. اين رنگ‌ها ناشي از مقدار فراواني سلول‌هاي سفيد خون است که براي کمک به مقابله با عوامل بيماري‌زا به صحنه وارد مي‌شوند. هنگامي که اين سلول‌ها مي‌ميرند، آنزيم‌هاي سبزرنگي را به جاي مي‌گذارند که باعث رنگ گرفتن ترشحات مخاطي مي‌شوند.

 4. طلايي و بسيار چسبنده: ترشحات مخاطي که رنگ زرد تيره‌تر و قوامي مانند کره بادام‌زميني دارند، ممکن است بيانگر سينوزيت قارچي، نوعي عفونت ناشي از هاگ‌هاي کپک‌هايي باشند که درون بيني گير افتاده‌اند. همه ما هاگ‌هاي کپک‌ها را در طول روز استنشاق مي‌کنيم و اغلب افراد مي‌توانند اين ذرات را کمک حرکت ترشحات مخاطي به پايين و به سمت گلو برانند، اما اگر شما نسبت به آنها آلرژي داشته باشيد، اين ذرات به پوشش مخاطي مي‌چسبند و باعث التهاب مجاري بيني شما مي‌شوند.

 5. قرمز يا صورتي: علت ايجاد اين رنگ در ترشحات مخاطي نشت خون از رگ‌هاي خوني پاره شده است که در بسيار نزديک به سطح پوشش دروني بيني قرار دارند. هنگامي که شما با شدت بيش از حدي فين مي‌کنيد يا پوششش مخاطي بيني‌تان بيش از حد خشک است، اين رگ‌هاي خوني پاره مي‌شوند.

 6. سياه: ترشحات مخاطي کاملا تيره ممکن است ناشي از آلاينده استنشاق ‌شده يا دود سيگار باشند، اما ممکن است بيانگر عفونت مزمن سينوس يا عفونت قارچي باشند. قارچ‌ها به جايگزين ‌شدن روي بافت مرده گرايش دارند و اگر ترشحات مخاطي شما روي هم انباشته شده باشند، محيط مناسب و رشد قارچ‌ها فراهم مي‌کنند. در اين موارد بايد به دکترتان مراجعه کنيد.

آموزش گرفتن مقاله از سايت PUBMED

Pubmed یکی از محیط های جستجو و بازیابی منابع حوزه ی علوم پزشکی در وب جهان گستر (World Wide Web) است که توسط مرکز ملی اطلاعات بیوتکنولوژی (NCBI=National Center for Biotechnology Information) واقع در کتابخانه ی ملی پزشکی آمریکا (NLM) تهیه شده است. این ابزار، دسترسی به پایگاه اطلاعاتی مدلاین (Medline) را مجاناً در اختیار کاربران فراهم ساخته است.هم اکنون این پایگاه اطلاعاتی بیش از 16 میلیون مقاله از 4500 نشریه در رشته های پزشکی، پرستاری، دندانپزشکی، دامپزشکی و علوم پایه (پیش بالینی) منتشر شده در آمریکا و هفتاد کشور جهان را دارا می باشد.پوشش این پایگاه از نظر تاریخ به 1955 بر می گردد.

جهت دانلود فايل آموزشي به آدرس زير مراجعه كنيد.

http://dlibrary.sums.ac.ir/pubmed2.pdf

رابطه متفورمين و سرطان ريه

محققان در بررسي‌هاي خود به اين نتيجه رسيده‌اند که مصرف متفورمين خطر بروز سرطان ريه را به‌طور کلي کاهش نمي‌دهد، اما اين خطر را در ميان بيماراني که هيچگاه سيگار نکشيده‌اند، کاهش مي‌دهد. اين نتايج که در نشريه Cancer Prevention Research به چاپ رسيده، نشان مي‌دهد بيماران مبتلا به ديابت بدون سابقه استعمال دخانيات، اگر با متفورمين تحت درمان قرار گيرند، خطر بروز سرطان ريه در آنها کاهش مي‌يابد. محقق ارشد اين مطالعه اظهار مي‌دارد: «اگر همه بيماران ديابتي را يکجا نگاه کنيم، متفورمين خطر بروز سرطان ريه را در آنها کاهش نمي‌دهد، اما در اين ميان سهم افراد ديابتي بدون سابقه سيگار کشيدن جداست. يعني اگر سيگاري نباشيد، اين خطر کاهش و اگر سيگاري باشيد، اين خطر افزايش مي‌يابد.»
 
هم مطالعات پيش‌باليني و هم مطالعات مشاهده‌اي پيشنهاد مي‌کنند که متفورمين شايد به پيشگيري از سرطان کمک کند. اما مطالعات جديد حاکي از آن هستند که ارتباط ميان متفورمين و خطر سرطان ريه، پيچيده‌تر از آن است که تصور مي‌شد. محققان در مطالعه حاضر، 47 هزار و 351 بيمار ديابتي را با سن 40 سال و بالاتر که تحت درمان ديابت خود بودند، مورد ارزيابي قرار دادند. بروز سرطان ريه در ميان افراد اين کوهورت که تا سال 2012 پيگيري شدند، مورد ارزيابي قرار گرفت. 54 درصد بيماران مرد بودند و 46درصد نيز سابقه مصرف متفورمين را ذکر مي‌کردند. در طول 15 سال پيگيري، 747 بيمار به سرطان ريه مبتلا شدند. از اين تعداد، 203 بيمار سيگاري و 80 نفر هم هرگز سيگار نکشيده بودند. در آناليز بيشتر داده‌ها مشخص شد، متفورمين خطر بروز سرطان ريه را به‌طور کلي کاهش نمي‌دهد، اما ميزان اين خطر در افراد ديابتي تحت درمان با متفورمين که هرگز سيگار نکشيده بودند، تا 43 درصد کاهش نشان مي‌داد. اين ميزان کاهش خطر با طول مدت مصرف متفورمين نيز در ارتباط بود. بيماراني که طول مدت مصرف متفورمين در آنها به بيش از 5 سال مي‌رسيد، 52 درصد کاهش در ميزان خطر ابتلا به سرطان ريه داشتند، هرچند اين کاهش از نظر آماري معني‌دار نبود. اگر طول مدت مصرف متفورمين 5 سال و بيشتر بود، کاهش خطر در بروز آدنوکارسينوماي ريه به 31درصد مي‌رسيد. خطر کارسينوماي سلول کوچک، که نوعي سرطان ريه شايع ميان افراد سيگاري است، در ميان افراد تحت درمان با متفورمين که 5 سال و بيشتر اين دارو را مصرف کرده بودند، تا 82 درصد افزايش مي‌يافت. البته اين ارتباط هم از نظر آماري معني‌دار نبود. در مجموع، اين نتايج پيشنهاد مي‌کنند که خطر سرطان ريه مرتبط با متفورمين براساس سابقه مصرف سيگار تفاوت دارد.