اهداف: زمانی که يک دارو عملکرد داروی ديگر را دچار تغيير کند، تداخلات دارويی رخ داده است. مطالعه­ی حاضر با هدف بررسی ميزان تداخلات دارويی بالقوه در بخش مراقبت­های ويژه انجام شد.

  روش­ها: در مطالعه­ی گذشته­نگر حاضر، نسخ 24 ساعت اول 371 بيمار بستری در بخش مراقبت­های ويژه­ی بيمارستان شهيد باهنر کرمان از نظر تعداد و نوع تداخلات دارويی و عواملی از قبيل تعداد داروهای دريافتی، سن، جنس، مدت زمان بستری در بخش مراقبت­های ويژه و تعداد پزشکان تجويز کننده دارو مورد بررسی قرار گرفت. به منظور تعيين تعداد و نوع تداخلات دارويی، از کتاب مرجع تداخلات دارويی Facts استفاده شد و تجزيه و تحليل آماری داده­ها در نرم­افزار آماری SPSS18 متناسب با اهداف پژوهش از آمار توصيفی، آزمون­های آماری همبستگی پيرسون، تی مستقل و آناليز واريانس انجام شد.

  يافته­­ها: از نظر نوع داروهای دريافتی 77 قلم داروی متفاوت مشخص شد و در کل 2091 مورد تجويز دارو در نسخه­ها يافت شد که به طور متوسط سهم هر بيمار، (5/1) 6/5 دارو بود. در مجموع بررسی داروهايی که بيماران بخش مراقبت های ويژه در 24 ساعت اول دريافت کرده بودند ، 726 مورد تداخل دارويی يافت شد. تداخلات تأخيری، متوسط و امکان پذير، بيشترين درصد تداخلات را به خود اختصاص داده بودند . نتايج نشان دهنده­ی ارتباط معني­دار بين تعداد تداخلات دارويی با تعداد داروی تجويز شده، سن، جنس، مدت زمان بستری و تعداد پژشکان تجويز کننده دارو بود.

  نتيجه گيری: بيماران بستری در بخش مراقبت­های ويژه با داشتن بيشتر عوامل خطر تداخلات دارويی، در خطر بالايی از تداخلات دارويی قرار دارند که اين امر مستلزم توجه بيشتر تيم درمانی به اين موضوع است.

دانلود متن کامل (PDF)